Ημερολόγιο για την εικόνα του σώματος: γράφοντας με καλοσύνη για το σώμα που έχεις

Η εικόνα του σώματος σχεδόν ποτέ δεν αφορά το σώμα. Αφορά αυτό που σου έχουν διδάξει ότι σημαίνει το σώμα: για το να σε αγαπούν, για το να είσαι πειθαρχημένος, για το να είσαι ένας άνθρωπος που αξίζει να τον δουν. Ο καθρέφτης παίρνει το φταίξιμο, αλλά ο καθρέφτης απλώς αναφέρει αυτό που είπε κάποτε γι' αυτόν η φωνή κάποιου άλλου.

Η γραφή είναι ένα από τα λίγα μέρη για να αρχίσεις να ξεχωρίζεις ανάμεσα σε αυτό που είναι το σώμα σου και σε αυτό που σου έχουν πει ότι σημαίνει.

Γιατί αυτό είναι τόσο δύσκολο να σκεφτείς καθαρά

Είσαι περικυκλωμένη, καθημερινά, από εικόνες που σου λένε πώς πρέπει να μοιάζουν τα σώματα. Το πρότυπο δεν είναι μόνο στενό, είναι επίσης κινούμενο, ρετουσαρισμένο και οικονομικά κερδοφόρο για κάποιον. Ο περισσότερος θόρυβος στο κεφάλι σου για το σώμα σου έχει πηγή έξω από σένα.

Η γραφή κάνει τον θόρυβο ορατό. Μόλις μπορέσεις να δεις ποιανού η φωνή λέει τι, μπορείς να αρχίσεις να τον χωρίζεις από τον δικό σου.

Ποιος το είπε πρώτος

Ξεκίνα με μια πεποίθηση για το σώμα σου που κουβαλάς. «Οι μηροί μου είναι πολύ μεγάλοι.» «Θα ήμουν πιο αγαπητή αν ήμουν πιο αδύνατη.» «Θα αρχίσω να ζω τη ζωή μου όταν χάσω τα κιλά.»

Μετά γράψε πού το έμαθες πρώτη φορά. Ο συγγενής που σχολίαζε στα οικογενειακά τραπέζια. Το μάθημα στο σχολείο. Το περιοδικό που διάβαζες στα δώδεκα. Ο σύντροφος που «απλώς προτιμούσε» κάτι άλλο. Η περισσότερη ντροπή για το σώμα είναι κληρονομημένη. Το να ονομάσεις την πηγή δεν σβήνει την πεποίθηση, αλλά χαλαρώνει τη λαβή της.

Τι σου έχει κάνει πραγματικά το σώμα σου

Η γραφή για την εικόνα του σώματος γέρνει από προεπιλογή προς την κριτική, οπότε η δουλειά είναι να γράφεις επίτηδες την άλλη πλευρά. Γράψε τι σου έχει κάνει το σώμα σου φέτος. Όχι σαν κατάφαση ευγνωμοσύνης. Σαν καταγραφή.

Σε πήγε στη δουλειά. Σε κουβάλησε μέσα από πένθος. Έκανε έρωτα. Έφτιαξε φαγητό. Κράτησε ένα παιδί. Επέζησε από κάτι δύσκολο. Το σώμα που απογοητεύει τον καθρέφτη είναι το ίδιο σώμα που έχει κάνει όλα αυτά. Και τα δύο είναι αλήθεια.

Όταν η καταγραφή θέλει να γίνει σκληρή

Κάποιες μέρες η γραφή θα στραφεί εναντίον του σώματος. Άφησέ την. Μην προσποιείσαι καλοσύνη. Γράψε αυτό που είναι πραγματικά εκεί: την αηδία, τη σύγκριση, τη συμφωνία που κάνεις με τον εαυτό σου για το φαγητό ή την άσκηση.

Μετά, μόνο αφού η σκληρή εκδοχή είναι στη σελίδα, γράψε την ερώτηση: θα το έλεγα αυτό σε ένα άτομο που αγαπώ; Αν η απάντηση είναι όχι, γράψε τι θα του έλεγες αντ' αυτού. Μην περιμένεις να το πιστέψεις ακόμα. Το ζητούμενο είναι να κάνεις τη πιο ήπια φωνή δυνατή να ακουστεί, τελικά.

Όταν συμβαίνει κάτι βαθύτερο

Αν οι καταγραφές σου είναι για το φαγητό με τρόπο που γίνεται πιο μικρός, πιο καταναγκαστικός, πιο εμμονικός, αυτό είναι το ημερολόγιο που δείχνει κάτι μεγαλύτερο από την εικόνα του σώματος. Οι διατροφικές διαταραχές θέλουν να μένουν ιδιωτικές. Υπολογίζουν ότι το ημερολόγιο θα είναι σύμμαχός τους αντί για ειλικρινή καταγραφή.

Το να διαβάσεις πίσω μερικές εβδομάδες καταγραφών μπορεί να είναι τρόπος να παρατηρήσεις τη γλίστρα και να αποφασίσεις ότι είναι ώρα να το πεις σε κάποιον.

Προτροπές για ξεκίνημα

• Ποια πεποίθηση για το σώμα μου την αντιμετωπίζω σαν γεγονός, και ποιανού η φωνή μου τη δίδαξε;
• Τι με έχει κουβαλήσει το σώμα μου μέσα φέτος;
• Τι θα έλεγα σε μια φίλη με ακριβώς αυτό το σώμα, μια δύσκολη μέρα;
• Πώς θα έμοιαζε η ζωή μου αν σταματούσα να περιμένω να γίνω άλλο μέγεθος για να τη ζήσω;
• Τι χρειάζεται το σώμα μου από εμένα σήμερα που δεν έχει καμία σχέση με το πώς φαίνεται;

Γιατί αυτή η γραφή παραμένει ιδιωτική

Η γραφή γύρω από την εικόνα του σώματος είναι από τις πιο εκτεθειμένες που υπάρχουν. Περιλαμβάνει σκέψεις που δεν θα έλεγες ποτέ φωναχτά για τον εαυτό σου, συγκρίσεις με ανθρώπους που ξέρεις, την εκδοχή σου που ακόμα προσπαθεί να γίνει μικρή.

Η Innera κρατά κάθε ιστορία κρυπτογραφημένη στη συσκευή σου. Η σελίδα όπου είπες επιτέλους τι σκέφτεσαι πραγματικά για το σώμα σου μένει ανάμεσα σε εσένα και σε εσένα. Αυτή η ιδιωτικότητα είναι που σου επιτρέπει σιγά σιγά να πεις μια διαφορετική ιστορία γι' αυτό.