Ημερολόγιο για το πένθος: γράφοντας όταν οι λέξεις φαίνονται αδύνατες

Το πένθος κάνει τη γλώσσα να νιώθει άχρηστη. Αυτό που έχασες είναι τόσο μεγάλο και οι λέξεις τόσο μικρές. Κάθεσαι να γράψεις και δεν βγαίνει τίποτα, ή βγαίνουν όλα μαζί και τίποτα δεν έχει νόημα. Και τα δύο είναι φυσιολογικά. Και τα δύο σημαίνουν ότι το ημερολόγιο κάνει τη δουλειά του.

Δεν γράφεις ημερολόγιο για το πένθος για να το επεξεργαστείς τακτοποιημένα. Γράφεις για να επιβιώσεις τις ώρες που είναι πιο δυνατό.

Δεν χρειάζεται να γράψεις για την απώλεια

Το πιο συνηθισμένο λάθος είναι να νομίζεις ότι πρέπει να γράψεις για το άτομο ή το πράγμα που έχασες. Δεν χρειάζεται. Μερικές φορές το πένθος δεν αφορά την ίδια την απώλεια, αλλά το απόγευμα της Τρίτης που σχεδόν τους έστειλες μήνυμα πριν θυμηθείς. Αφορά την άδεια καρέκλα. Αφορά το τραγούδι που έπαιξε στο αυτοκίνητο.

Γράψε γι' αυτό. Τη μικρή, συγκεκριμένη στιγμή που σε έσπασε σήμερα. Όχι τη μεγάλη ιστορία του τι συνέβη. Απλώς πώς ένιωσες στις 2 το μεσημέρι όταν σε χτύπησε ξανά.

Γράψε τους

Αν έχεις χάσει κάποιον, γράψε τους απευθείας. Όχι γι' αυτούς, σε αυτούς. Πες τους τι έγινε σήμερα. Πες τους τι έφαγες για βραδινό. Πες τους αυτό που δεν πρόλαβες ποτέ να πεις, ή αυτό που είπες χίλιες φορές και θέλεις να πεις άλλη μια.

Αυτό δεν έχει να κάνει με κλείσιμο κεφαλαίων. Το κλείσιμο κεφαλαίων είναι ένας μύθος που εφεύραν οι άλλοι για να κάνουν το πένθος σου πιο άνετο για αυτούς. Αυτό έχει να κάνει με τη συνέχιση μιας συνομιλίας που η καρδιά σου δεν έχει τελειώσει, έστω κι αν η άλλη πλευρά έχει σιγήσει.

Το πένθος που δεν είναι για θάνατο

Δεν είναι όλο το πένθος για κάποιον που πεθαίνει. Μπορείς να πενθείς μια σχέση που τελείωσε, μια εκδοχή του εαυτού σου που έχασες, ένα μέλλον που δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτές οι απώλειες δεν συνοδεύονται από κηδείες ή κάρτες συλλυπητηρίων, κάτι που τις κάνει πιο δύσκολο να τις ονομάσεις και πιο εύκολο να τις απορρίψεις.

Αν πενθείς κάτι που κανείς άλλος δεν αναγνωρίζει ως απώλεια, το ημερολόγιό σου μπορεί να είναι το μόνο μέρος που το παίρνει στα σοβαρά. Γράψε το. Δώσε του όνομα. "Πενθώ τη ζωή που νόμιζα ότι θα είχα ως τώρα." "Πενθώ τη φιλία που έσβησε σιγά σιγά και κανείς δεν το παραδέχτηκε." Το να το ονομάσεις δεν το κάνει μικρότερο, αλλά το κάνει πραγματικό. Και τα πραγματικά πράγματα μπορούν να μεταφερθούν. Τα ανώνυμα απλώς στοιχειώνουν.

Τι να γράψεις τις κακές μέρες

Μερικές μέρες η μόνη ειλικρινής εγγραφή είναι «μου λείπουν». Αυτό αρκεί. Δεν χρειάζεσαι παραγράφους. Δεν χρειάζεσαι γνώση. Δεν χρειάζεσαι να βρεις νόημα στην απώλεια ή μάθημα στον πόνο.

Τις χειρότερες μέρες, γράψε μια πρόταση. Τις λίγο λιγότερο χειρότερες μέρες, γράψε δύο. Το ημερολόγιο δεν μετράει τι παράγεις. Κρατά την πόρτα ανοιχτή για όταν είσαι έτοιμος να περάσεις.

Διαβάζοντας παλιές εγγραφές

Μήνες αργότερα, μπορεί να διαβάσεις αυτές τις εγγραφές και να εκπλαγείς από το πόσο ωμές είναι. Μπορεί να μην θυμάσαι να ένιωθες τόσο σπασμένος. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις ξεχάσει, σημαίνει ότι έχεις κινηθεί. Όχι πέρα από το πένθος. Μέσα από αυτό.

Οι εγγραφές γίνονται απόδειξη ότι επέζησες κάτι που δεν ήσουν σίγουρος ότι θα μπορούσες να επιβιώσεις. Γίνονται το αρχείο της χειρότερης περιόδου της ζωής σου, γραμμένο από κάποιον που συνέχιζε να εμφανίζεται στη σελίδα ακόμα και όταν το να εμφανιστείς πουθενά φαινόταν αδύνατο. Το Innera κρατά αυτές τις εγγραφές κρυπτογραφημένες και ιδιωτικές, ώστε να γράφεις ελεύθερα.

Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι τα πάντα.