Ημερολόγιο για τη ζήλια: να γράφεις μέσα από τον φθόνο χωρίς ντροπή

Η ζήλια είναι ένα από τα λιγότερο παραδεκτά συναισθήματα. Οι άνθρωποι θα σου πουν για το άγχος τους, την εξάντλησή τους, την κατάθλιψή τους. Δεν θα σου πουν τι έκανε στο στομάχι τους η προαγωγή του φίλου τους την περασμένη εβδομάδα.

Κρύβουμε τη ζήλια γιατί μας έμαθαν ότι είναι κάτι μικρό, ότι το να την παραδεχόμαστε μας κάνει λιγότερο καλούς. Έτσι οι περισσότεροι την κουβαλάνε μόνοι, και η σιωπή τη χειροτερεύει.

Γιατί την κρύβουμε από τον εαυτό μας

Η ζήλια ζει σε ένα μέρος που είναι δύσκολο να κοιτάξεις: αγγίζει την αίσθηση του πού στέκεσαι και της αξίας σου. Το να την ονομάζεις φωναχτά μοιάζει με επιβεβαίωση της χειρότερης εκδοχής του εαυτού σου. Έτσι αφήνεις να γλιστρήσει πίσω από ένα πιο αποδεκτό συναίσθημα. Δεν τη λες ζήλια. Τη λες «είμαι πολυάσχολος», ή «είμαι κουρασμένος», ή «παρατηρώ ότι ποστάρουν πολύ».

Η γραφή είναι από τα λίγα μέρη όπου μπορείς να την ονομάσεις όπως είναι. Η σελίδα δεν κρίνει. Μόλις ονοματιστεί, σταματάει να κάνει κουμάντο.

Η ζήλια ως πληροφορία

Η ζήλια δεν είναι ετυμηγορία για τον χαρακτήρα σου. Είναι πληροφορία. Αυτό που φθονείς σου λέει κάτι που δεν ήξερες για το τι θέλεις. Κάποιες φορές χρήσιμη πληροφορία. Άλλες φορές μια ένδειξη ότι έχεις αφομοιώσει την εκδοχή της επιτυχίας κάποιου άλλου.

Η δουλειά, στη σελίδα, είναι να διαβάσεις το σήμα προσεκτικά. Όχι «είμαι κακός άνθρωπος που το νιώθω αυτό» αλλά «τι μου λέει αυτό;»

Το τεστ του «τι ακριβώς»

Όταν εμφανίζεται το συναίσθημα, γράψε ακριβώς τι ζηλεύεις. Όχι «τη ζωή της» αλλά «το γεγονός ότι η δουλειά της έχει νόημα για εκείνη» ή «το πόσο εύκολα φαίνεται να βγαίνουν τα χρήματα γι' αυτούς» ή «το ότι κάποιος την αγαπάει έτσι».

Η συγκεκριμενοποίηση αλλάζει αυτό με το οποίο δουλεύεις. Μια αόριστη ζήλια για ολόκληρη την ύπαρξη κάποιου είναι ακυβέρνητη. Μια συγκεκριμένη ζήλια για ένα πράγμα που έχουν είναι η αρχή είτε για να επιδιώξεις αυτό το πράγμα είτε για να το αφήσεις ειλικρινά.

Όταν η ζήλια δείχνει αυτό που πραγματικά θέλεις

Μερικές φορές η απάντηση είναι ξεκάθαρη: το συναίσθημα σου λέει ότι αυτό που έχουν, το θέλεις κι εσύ, και δεν έχεις γίνει ειλικρινής με τον εαυτό σου για αυτό. Η προαγωγή. Το είδος της σχέσης. Το δημιουργικό έργο που πραγματικά λειτουργεί.

Μόλις το ονομάσεις στη σελίδα, οι επόμενες καταγραφές γίνονται χρήσιμες. Πώς θα έμοιαζε στην πράξη μια κίνηση προς αυτό; Ποιο είναι το μικρότερο πρώτο βήμα; Διαβασμένη έτσι, η ζήλια είναι ένας σιωπηλός δάσκαλος για το πού ανήκει η πραγματική σου προσοχή.

Όταν είναι απλώς δανεική

Άλλες φορές, θα γράψεις το συγκεκριμένο πράγμα και θα παρατηρήσεις ότι στην πραγματικότητα δεν το θέλεις. Θέλεις την εκδοχή του εαυτού σου που το έχει, αυτή που φαντάζεσαι ότι εντυπωσιάζει τους άλλους. Το ίδιο το πράγμα, υπό εξέταση, δεν ταιριάζει στη ζωή σου.

Αυτή η διάκριση είναι δύσκολο να γίνει στο κεφάλι σου. Είναι πολύ πιο εύκολη στο χαρτί. «Έχουν εξοχικό στη θάλασσα». Θέλω εγώ εξοχικό στη θάλασσα, ή θέλω να είμαι το είδος του ανθρώπου που έχει εξοχικό στη θάλασσα; Το πρώτο είναι στόχος. Το δεύτερο είναι δανεικό, και μπορείς να το αφήσεις.

Προτροπές για να ξεκινήσεις

Αν κάθεσαι με τη ζήλια και δεν ξέρεις τι να την κάνεις:

• Ποιον ζηλεύω αυτή τη στιγμή, ονοματισμένος;
• Σε τι ακριβώς από την κατάστασή τους αντιδρώ;
• Θέλω στ' αλήθεια αυτό το πράγμα, ή τη φανταστική αίσθηση του να το έχω;
• Ποιο είναι το μικρότερο πρώτο βήμα προς αυτό που πραγματικά θέλω;
• Ποια ιστορία μου λέει αυτή η ζήλια για το πώς νομίζω ότι θα έπρεπε να μετράω τον εαυτό μου;

Γιατί αυτή η γραφή δεν είναι για κανέναν άλλο

Η γραφή της ζήλιας ονοματίζει φίλους. Ονοματίζει συναδέλφους. Περιλαμβάνει την εκδοχή των συναισθημάτων σου που δεν θα ήθελες ποτέ να τη δουν. Αυτό δεν κάνει τα συναισθήματα λάθος. Τα κάνει ειλικρινή.

Το Innera κρατά κάθε ιστορία κρυπτογραφημένη στη συσκευή σου. Η σελίδα όπου παραδέχτηκες επιτέλους ποιον ζηλεύεις και γιατί μένει ανάμεσα σε σένα και σένα. Αυτή η ιδιωτικότητα είναι που επιτρέπει στη γραφή να γίνει αρκετά ειλικρινής για να σου διδάξει οτιδήποτε.

Η ζήλια δεν είναι ο εχθρός. Η ντροπή γύρω από αυτή είναι. Βάλε το συναίσθημα σε μια σελίδα, και η ντροπή χάνει τη λαβή της.