Ημερολόγιο για ανθρώπους που αναβάλλουν: γράφοντας μέσα από την αίσθηση κολλήματος

Το ίντερνετ πουλάει την αναβλητικότητα ως πρόβλημα πειθαρχίας. Περισσότερη δομή, καλύτερες εφαρμογές, σκληρότερη υπευθυνότητα. Τίποτα από αυτά δεν δουλεύει για πολύ καιρό επειδή η αναβλητικότητα δεν είναι πρόβλημα δομής. Είναι ένα συναίσθημα που δεν θες να νιώσεις, συνδεδεμένο με μια εργασία. Το να γράφεις για δέκα λεπτά για το συναίσθημα είναι συνήθως πιο γρήγορο από άλλη μία ώρα να προσποιείσαι ότι θα ξεκινήσεις.

Η αποφυγή δεν είναι τεμπελιά

Οι τεμπέληδες άνθρωποι δεν νιώθουν άσχημα. Απλώς δεν κάνουν το πράγμα. Όσοι αναβάλλουν νιώθουν φρικτά που δεν κάνουν το πράγμα, και συνεχίζουν να μην το κάνουν. Αυτό δεν είναι τεμπελιά. Είναι αποφυγή με σάουντρακ.

Αυτό που αποφεύγεις συνήθως δεν είναι η ίδια η εργασία αλλά ένα συναίσθημα στο οποίο δείχνει η εργασία. Η αποτυχία. Το να θεωρηθείς ανίκανος. Το να θεωρηθείς απατεώνας. Το να απογοητεύσεις κάποιον. Το να επιβεβαιώσεις έναν φόβο που έχεις για τον εαυτό σου.

Το συναίσθημα από κάτω

Σχεδόν κάθε κολλημένη εργασία έχει μια πρόταση από κάτω που δεν την έχεις πει φωναχτά. «Φοβάμαι ότι αυτό θα αποκαλύψει ότι δεν είμαι τόσο έξυπνος όσο νομίζει ο κόσμος.» «Δεν θέλω στην πραγματικότητα να το κάνω καθόλου και δεν το έχω παραδεχτεί.» «Αν το κάνω και πάει άσχημα, όλη μου η καριέρα μοιάζει επισφαλής.» Αυτές οι προτάσεις τρέχουν σιωπηλά και κολλάνε τα πάντα στα οποία είναι συνδεδεμένες.

Η καταχώρηση των πέντε λεπτών «τι αποφεύγω»

Άνοιξε το ημερολόγιο. Βάλε χρονόμετρο πέντε λεπτών. Γράψε τρία πράγματα.

• Ποια εργασία αποφεύγω, ειπωμένη σε απλή γλώσσα.
• Ποια είναι η χειρότερη εκδοχή του αποτελέσματος που φαντάζομαι.
• Ποιο είναι το συναίσθημα που θα έπρεπε να νιώσω αν ξεκινούσα τώρα.

Αυτή η τρίτη ερώτηση είναι αυτή που σπάει το πάγωμα. Μόλις ονομάσεις το συναίσθημα, είναι ήδη μικρότερο απ' όσο ήταν όταν έτρεχε στο παρασκήνιο.

Να ονομάζεις τον φόβο που σε σταματάει στ' αλήθεια

Όταν γράψεις το χειρότερο σενάριο, θα δεις συχνά ότι το αντιμετωπίζεις ως αναπόφευκτο. Ο φόβος ήταν σε αυτόματο πιλότο. Στο χαρτί, μοιάζει με μία πιθανότητα μεταξύ πολλών, όχι με τη μόνη.

Μετά υπάρχει το ερώτημα αν ο φόβος είναι καν ακριβής. «Το αφεντικό μου θα ξέρει ότι είμαι κακός σε αυτό.» Θα ξέρει; Ή απλώς θα δει ένα άτομο που παρέδωσε κάτι ατελές, όπως κάθε άλλο άτομο που διαχειρίζεται; Το ημερολόγιο είναι όπου ανακαλύπτεις ότι μάλωνες με έναν φόβο που δεν θα επιβίωνε πέντε δευτερόλεπτα στο φως της μέρας.

Γιατί η γραφή σπάει το πάγωμα

Η αναβλητικότητα είναι εν μέρει μια σωματική κατάσταση. Σφίγγονται οι ώμοι, σφίγγει το στήθος, κοντή η αναπνοή. Η γραφή είναι μία από τις λίγες δραστηριότητες που είναι αρκετά δύσκολη ώστε να απαιτεί προσοχή και αρκετά ήπια ώστε να μην προσθέτει στον πανικό. Σε τραβάει έξω από το πάγωμα χωρίς να σε αναγκάζει να επιχειρήσεις απευθείας την αποφευγόμενη εργασία. Μέχρι να τελειώσεις τη γραφή, η εργασία είναι συχνά το ευκολότερο πράγμα να κάνεις.

Από το ημερολόγιο στη δράση σε μία καταχώρηση

Τελείωσε κάθε καταχώρηση αποφυγής με μία πρόταση: το μικρότερο δυνατό επόμενο βήμα. Όχι «τελείωσε την αναφορά». Όχι «κάνε μία ώρα». Μία πρόταση. Άνοιξε το έγγραφο. Διάβασε την πρώτη παράγραφο από αυτό που είναι ήδη εκεί. Γράψε μία κακή πρόταση. Το νόημα είναι να μετακινηθείς από τον αναμηρυκασμό στην κίνηση πριν κλείσεις το ημερολόγιο.

Το Innera κρατάει αυτές τις καταχωρήσεις ιδιωτικές, που μετράει επειδή η ειλικρινής εκδοχή του τι αποφεύγεις είναι συνήθως ντροπιαστική. Κρυπτογραφημένο στη συσκευή σου, χωρίς κοινό, μπορείς να ονομάσεις τον πραγματικό φόβο αντί για τον ευγενικό.

Την επόμενη φορά που θα είσαι κολλημένος για μία ώρα, δώσε πέντε λεπτά στο ημερολόγιο πρώτα. Δες αν το επόμενο βήμα εμφανίζεται από μόνο του.