Ημερολόγιο για την αυτοπεποίθηση: χτίζεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου μία καταγραφή τη φορά

Η χαμηλή αυτοπεποίθηση δεν είναι έλλειψη ικανότητας. Είναι ένα μοτίβο όπου ξεχνάς τα δικά σου τεκμήρια. Έχεις επιβιώσει από δύσκολα πράγματα, έχεις πάρει καλές αποφάσεις, έχεις βρεθεί εκεί όταν είχε σημασία. Αλλά ο εγκέφαλός σου δεν αποθηκεύει αυτές τις στιγμές σαν αποδείξεις. Τις αποθηκεύει σαν τύχη, σαν συγκυρία ή σαν «οποιοσδήποτε θα μπορούσε να το είχε κάνει».

Το ημερολόγιο αλλάζει την εξίσωση. Όχι φουσκώνοντάς σε με ευχολόγια, αλλά αναγκάζοντάς σε να καταγράψεις τι πραγματικά συνέβη, με τα δικά σου λόγια, πριν ο εγκέφαλός σου ξαναγράψει την ιστορία.

Γιατί ο εγκέφαλός σου υποτιμά τις νίκες σου

Υπάρχει μια καλά τεκμηριωμένη τάση να θυμόμαστε τις αποτυχίες πιο ζωντανά απ' ό,τι τις επιτυχίες. Ένα κομπλιμέντο διαρκεί μία ώρα. Μια κριτική διαρκεί έναν χρόνο. Αυτό δεν είναι ελάττωμα του χαρακτήρα. Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης που έχει επιζήσει της χρησιμότητάς του.

Ο εγκέφαλός σου δίνει προτεραιότητα στις απειλές. Θυμάται τη φορά που σκόνταψες στα λόγια σου σε μια σύσκεψη γιατί έμοιαζε επικίνδυνο. Ξεχνά τη φορά που χειρίστηκες καλά μια δύσκολη συζήτηση γιατί έμοιαζε φυσιολογικό. Με τον καιρό, η εσωτερική σου καταγραφή γίνεται μια συμπυκνωμένη ταινία από όλα όσα έχεις κάνει λάθος.

Το ημερολόγιο σου δίνει μια δεύτερη καταγραφή. Μία που περιλαμβάνει και την άλλη πλευρά.

Το ημερολόγιο των τεκμηρίων

Στο τέλος κάθε μέρας, γράψε ένα πράγμα που έκανες καλά. Όχι κάτι μεγαλόπρεπο. Κάτι πραγματικό. «Μίλησα στη σύσκεψη παρόλο που ήμουν αγχωμένος.» «Έβαλα ένα όριο στον συνάδελφό μου και δεν ζήτησα συγγνώμη γι' αυτό.» «Τελείωσα το έργο παρόλο που ήθελα να τα παρατήσω στα μισά.»

Αυτό δεν είναι ημερολόγιο ευγνωμοσύνης. Είναι συλλογή τεκμηρίων. Χτίζεις μια υπόθεση υπέρ σου που ο εγκέφαλός σου δεν μπορεί να απορρίψει, γιατί είναι γραμμένη με το δικό σου γραφικό χαρακτήρα, σε συγκεκριμένη ημερομηνία, για συγκεκριμένο γεγονός.

Μετά από έναν μήνα, ξαναδιάβασέ το. Θα εκπλαγείς πόσα είχες ξεχάσει. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Γράφοντας μέσα από το σύνδρομο του απατεώνα

Το σύνδρομο του απατεώνα είναι απλώς η χαμηλή αυτοπεποίθηση φορώντας μια μεταμφίεση. Λέει: δεν ανήκεις εδώ, ήσουν τυχερός, θα καταλάβουν ότι προσποιείσαι.

Όταν το σύνδρομο του απατεώνα είναι δυνατό, άνοιξε το ημερολόγιό σου και απάντησε σε μια ερώτηση: «Τι ξέρω πραγματικά γι' αυτό;» Όχι τι νιώθεις. Τι ξέρεις. Κατάγραψε τις δεξιότητες, την εμπειρία, τα πράγματα που έχεις κάνει και σε καθιστούν άξιο να βρίσκεσαι εκεί που είσαι.

Το σύνδρομο του απατεώνα επιβιώνει μέσα στην αοριστία. Δεν μπορεί να επιβιώσει μπροστά σε μια συγκεκριμένη λίστα τεκμηρίων γραμμένη μπροστά σου.

Γράψε για την εκδοχή του εαυτού σου που γίνεσαι

Η αυτοπεποίθηση δεν αφορά μόνο την καταγραφή του παρελθόντος. Αφορά την αποσαφήνιση του μέλλοντος. Γράψε για το ποιος θέλεις να γίνεις, όχι σε πέντε χρόνια, αλλά την επόμενη εβδομάδα. Τι θα έκανε διαφορετικά αύριο μια λίγο πιο αυτοπεποιθήμενη εκδοχή σου;

Ίσως να έστελνε το email που γράφει τρεις μέρες. Ίσως να σταματούσε να λέει «συγγνώμη» πριν από κάθε άποψη. Ίσως να σταματούσες απλώς να αμφισβητείς ξανά μια απόφαση που έχεις ήδη πάρει.

Το να το γράψεις δεν εγγυάται ότι θα το κάνεις. Αλλά βάζει την πρόθεση κάπου ορατά. Και οι ορατές προθέσεις αγνοούνται πιο δύσκολα απ' όσες μένουν στο κεφάλι σου.

Το μακρύ παιχνίδι

Η αυτοπεποίθηση δεν φτάνει ένα πρωί. Συσσωρεύεται. Κάθε καταγραφή στο ημερολόγιο που λέει «αυτό το έκανα» ή «εκείνο το χειρίστηκα» είναι ένα τούβλο. Δεν θα νιώσεις τον τοίχο να σηκώνεται. Αλλά σε έξι μήνες από σήμερα, θα ακουμπήσεις πάνω του και θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι στέρεος.

Δεν κρατάς ημερολόγιο για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση. Κρατάς ημερολόγιο για να παρατηρήσεις ότι την έχεις ήδη, σε περισσότερα σημεία απ' όσα νομίζεις.