Ημερολόγιο για τον Κυριακάτικο τρόμο: γράφοντας μέσα από τη φοβία της αναμονής

Η Κυριακή το απόγευμα χτυπάει γύρω στις τέσσερις για τους περισσότερους ανθρώπους. Το σαββατοκύριακο ήταν αρκετά μακρύ ώστε να αρχίσεις να χαλαρώνεις, και ξαφνικά υπάρχει μια μικρή, βυθίζουσα αίσθηση στο στομάχι σου. Η εβδομάδα έρχεται. Τα εισερχόμενα περιμένουν. Το πράγμα που δεν τελείωσες την Παρασκευή είναι ακόμα εκεί. Οι περισσότεροι απλώς το προσπερνούν. Μια μικρή συνήθεια ημερολογίου τα βράδια της Κυριακής είναι ένα από τα λίγα πράγματα που πραγματικά τον αφοπλίζει.

Γιατί συμβαίνει και τι σου λέει στ' αλήθεια

Ο Κυριακάτικος τρόμος είναι εν μέρει βιολογικός. Μετά από δύο μέρες ρεπό, η προοπτική της επιστροφής σε ένα περιβάλλον υψηλής κορτιζόλης πυροδοτεί προληπτικό άγχος, που είναι το σώμα να ετοιμάζεται για ένα γνωστό άγχος. Αυτό το κομμάτι είναι φυσιολογικό.

Αλλά ο Κυριακάτικος τρόμος είναι επίσης πληροφοριακός. Σου λέει κάτι για το πώς είναι χτισμένη η εβδομάδα σου. Αν κάθε Κυριακή φέρνει τον ίδιο φόβο, ο φόβος δεν είναι τυχαίος. Δείχνει σε μια συγκεκριμένη συνάντηση, ένα συγκεκριμένο άτομο, ένα συγκεκριμένο είδος εργασίας. Οι περισσότεροι δεν αποκωδικοποιούν ποτέ το σήμα γιατί αντιμετωπίζουν τον τρόμο ως κάτι από το οποίο να ξεφύγουν, όχι ως κάτι να διαβάσουν.

Η Κυριακάτικη βραδινή συνήθεια ημερολογίου

Δοκίμασε αυτό την Κυριακή γύρω στις 6 μ.μ., πριν από το δείπνο αν είναι δυνατό. Είκοσι λεπτά. Τρεις ερωτήσεις.

• Τι συγκεκριμένα φοβάμαι για αυτή την εβδομάδα;
• Ποια είναι η χειρότερη εκδοχή, και πόσο πιθανή είναι στ' αλήθεια;
• Ποιο είναι ένα πράγμα που μπορώ να κάνω απόψε ή τη Δευτέρα το πρωί για να κάνω το χειρότερο κομμάτι μικρότερο;

Η πρώτη απάντηση είναι συνήθως γενική. «Όλη η εβδομάδα.» Πίεσε για συγκεκριμένα. Η συνάντηση των 10. Η συζήτηση που αναβάλλεις. Το μισοτελειωμένο πράγμα για το οποίο θα ρωτήσει το αφεντικό σου. Ο τρόμος θα γίνει μικρότερος καθώς γίνεται πιο συγκεκριμένος.

Διαχωρίζοντας τον φόβο του αύριο από τον φόβο της δουλειάς

Μετά από μερικές εβδομάδες, θα δεις δύο είδη Κυριακάτικου τρόμου. Το πρώτο είναι το κανονικό: μια δύσκολη εβδομάδα μπροστά, αλλά η δουλειά είναι μια χαρά. Το δεύτερο είναι το βαθύτερο: κάθε Κυριακή φέρνει τον ίδιο φόβο επειδή η ίδια η δουλειά δεν λειτουργεί πια για σένα.

Το ημερολόγιο είναι αυτό που σου λέει τη διαφορά. Διαβάζοντας πίσω έναν μήνα Κυριακάτικων καταχωρήσεων αποκαλύπτονται μοτίβα που δεν μπορείς να δεις στη μέση μιας Κυριακής. Αν κάθε καταχώρηση αναφέρει την ίδια δυναμική, ο τρόμος είναι πληροφορία που αγνοείς.

Μια εκδοχή 15 λεπτών που δουλεύει

Αν τα είκοσι λεπτά είναι πολλά, κάνε αυτό αντί γι' αυτό. Γράψε τρεις γραμμές: τι ανησυχώ, το χειρότερο σενάριο που φαντάζομαι και μία μικρή κίνηση που μπορώ να κάνω απόψε. Τις περισσότερες εβδομάδες, αυτό αρκεί για να διαλύσει το χειρότερο μέρος του τρόμου. Η ίδια η πράξη του να γράψεις το χειρότερο σενάριο είναι αυτή που κάνει τη δουλειά. Στο χαρτί, είναι συνήθως μικρότερο απ' όσο ήταν στο στομάχι σου.

Όταν ο Κυριακάτικος τρόμος είναι ένα μακρύτερο σήμα

Αν οι Κυριακάτικες σου καταχωρήσεις δείχνουν σταθερά στο ίδιο πράγμα για τρεις μήνες, το ημερολόγιο έχει κάνει τη διαγνωστική του δουλειά. Το επόμενο βήμα είναι πιο δύσκολο: να αποφασίσεις τι να κάνεις με αυτό που έμαθες. Αυτή η απόφαση δεν χρειάζεται να είναι ξαφνική. Αλλά το να την αγνοήσεις μόλις τη δεις στο χαρτί έχει το δικό του κόστος.

Η ιδιωτικότητα σου επιτρέπει να γράψεις την πραγματική εκδοχή

Οι Κυριακάτικες καταχωρήσεις γίνονται γρήγορα ειλικρινείς. Αναφέρουν ανθρώπους με όνομα, ονομάζουν δυναμικές που δεν είναι ασφαλείς να ονομαστούν δημόσια και αποκαλύπτουν τι σκέφτεσαι στ' αλήθεια για τη δουλειά σου. Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να μπορεί να διαβαστεί από κανέναν άλλο. Το Innera κρατάει κάθε ιστορία κρυπτογραφημένη στη συσκευή σου. Μπορείς να γράψεις την εκδοχή που δεν είναι γυαλισμένη, και το ημερολόγιο μπορεί να κάνει τη δουλειά του.

Αυτή την Κυριακή στις 6 μ.μ., δοκίμασε τρεις γραμμές. Δες τι παρατηρείς όταν ο τρόμος έχει κάπου να πάει.