Bakım verenler için günlük: herkesin sana ihtiyacı olduğunda yazmak

Bakım vermek, sen dahil kimsenin fark etmeden hayatının geri kalanını yeme alışkanlığına sahiptir. Günü başkasının ihtiyaçlarına yanıt vererek, geceyi onları dinleyerek ve aralardaki zamanı nasıl olduklarına dair sorulara cevap vererek geçirirsin. Kimse sana nasıl olduğunu sormaz. Bir süre sonra kendine de sormayı bırakırsın. Günlük, bakım veren olmayan yanının hâlâ ortaya çıkabildiği az sayıdaki yerden biridir.

Kendi hayatında görünmez olduğunda

Hasta bir ebeveyne, engelli bir çocuğa, tedavideki bir partnere ya da demanslı bir akrabaya baktığında özel bir kaybolma türü olur. Rol, kimliği ele geçirir. İnsanlar baktığın kişinin nasıl olduğunu sorar. Senin hakkında nadiren sorarlar. Sonunda kendi cevaplarının nasıl ses verdiğini unutursun.

Yazmak seni resme geri getirir. Bir kahraman olarak değil, bir acı çeken olarak değil, sadece bir gün geçiren, baktığın kişiyle ilgili olmayan düşünceleri olan bir insan olarak.

Kimsenin yas olarak adlandırmadığı yas

Bakım veren yası bir adı olan gerçek bir şeydir: öngörülen yas ya da belirsiz kayıp. Birini yavaşça kaybediyorsun ya da onun eskiden sahip olduğun versiyonunu kaybediyorsun, hâlâ odadayken. Bu tür yas çok az destek alır çünkü herkes yasın sonradan geleceğini varsayar.

Gidecek bir yere ihtiyacı var. Bir günlük gidebileceği az sayıdaki yerden biridir. Bir sonraki odada otururken bile, eskiden oldukları kişiyi özlediğin hakkında yazabilirsin. Onlarla birlikte kaybettiğin gelecek hakkında yazabilirsin. Bunların hiçbiri seni nankör yapmaz. Dürüst yapar.

Vaktin yok ve onu yapmanın sebebi de bu

Bir saatin yok. On dakikan var belki, ilaç ile sonraki şey arasında. Bu yeterli. Bir bakım verenin günlüğü uzun olmamalıdır. Üç cümle tam bir giriştir.

• Günün benden istediği bir şey.
• Bakım vermekle ilgili olmayan bir şey.
• Yüksek sesle söylemediğim bir duygu.

Üç satır kendini bir insan olarak tutmaya yeter.

Kırgınlık, tükenme, sevgi (üçü de aynı sayfada)

Bakım verenler bu üçünü aynı anda hisseder ve nadiren kabul ederler. Kültürel senaryo, sevginin kırgınlığı geçersiz kılması ve tükenmenin sessiz olması gerektiğini söyler. Günlük, üçünü aynı anda kimse seni düzeltmeden tutabildiğin yerdir.

"Onları seviyorum. Tükenmiş haldeyim. Ailedeki başka kimsenin yardım etmemesine kızıyorum. Üçü de aynı salı doğru." Bu tür bir cümle yazmak bir şey bırakır. Sevgiyi de daha az kırılgan yapar. Gerçek sevgi kırgınlığı tutabilir. Performe edileni tutamaz.

Günlüğü evden korumak

Bakım verenler genellikle baktıkları kişiyle yaşar ki bu da gizliliği zorlaştırır. Mutfakta bırakılan bir defter, okumaması gereken bir akraba tarafından açılabilir. Açık bırakılan bir dizüstü bilgisayar, oradan geçen herkes tarafından kontrol edilebilir.

Innera bu endişe ortadan kalksın diye inşa edildi. Her şey cihazında şifreli, kimlik doğrulamanın arkasında kilitli, başkasının okuyabileceği bir bulut yok. Günlük, başka hiçbir şeyin senin olmadığı bir evde bile senin kalır.

Geri okuduğunda göreceğin

Aylar sonra geri okuyup iki şey fark edeceksin. Birincisi, ne kadar taşıdığını. Bunu yazıda, inkar edilmez biçimde, günlük belirsizliğin sana göstermediği bir şekilde göreceksin. İkincisi, rolün altında hâlâ kim olduğunu. Bakım vermekle ilgili olmayan cümleler seni şaşırtacak. Hissettiğin gibi kaybolmadığının kanıtıdır onlar.

Bu gece üç dakika bul. Üç cümle yaz. Bir hafta devam et. O küçük eylemin sana ne geri verdiğini gör.