Depresyon için günlük tutmak: yazmaya enerjiniz olmadığında

Gerçekten depresyondayken faydalı gibi görünen ama aslında hiç işe yaramayan bir tavsiye türü var. "Sadece hissettiklerini yaz." Tabii. Ama depresyon tek bir tanımlanabilir şey gibi hissettirmiyor. Aynı anda hem hiçbir şey hem her şey gibi hissettiriyor. Bunları oturup anlatmak için gereken enerji? Çoğu gün o enerji yok.

Bu, günlük tutmanın yardımcı olamayacağı anlamına gelmiyor. Uzun düşünce paragrafları, sabah sayfaları, ayrıntılı yönlendirici sorulardan oluşan standart günlük tutma biçiminin, zaten yazmaya enerjisi olan insanlar için tasarlandığı anlamına geliyor. Şu an o kişi siz değilseniz, formatın değişmesi gerekiyor.

Depresyon ve günlük tutmak neden birbiriyle bağdaşmaz hissettiriyor

Depresyon kapasitenizi daraltıyor. Eskiden hiç çaba gerektirmeyen şeyler artık bir bedel istiyor. Diş fırçalamak bir bedel istiyor. Mesaja cevap vermek bir bedel istiyor. İç dünyanız parazit gibi hissettirirken o iç dünyayı anlatmaya çalışmak? Bu imkansız gelebilir.

Günlük tutma tavsiyelerinin büyük çoğunluğu bunu göz önünde bulundurmuyor. Depresyonun tam olarak elinden aldığı motivasyon ve netlik temelini varsayıyor. Bu yüzden "günlük tutmak bana iyi gelebilir" ile "bunu gerçekten yapabilirim" arasındaki boşluk, kendinizi kötü hissettiğiniz bir şey daha haline geliyor.

Çözüm daha çok çabalamak değil. Çıtayı neredeyse yere değecek kadar alçaltmak.

Gerçek hikaye sayılan düşük eşikli formatlar

Bir hikayenin uzun olması gerekmiyor. Kelimelerden bile oluşması gerekmiyor. En zor günlerde bunların her biri yeterli sayılır:

• Tek bir kelime. Sadece his. "Ağır." "Hissiz." "Boş." Bu eksiksiz bir hikayedir.
• Tek bir cümle. "Öğleden sonra ikiye kadar yattım ama kahve yaptım." Bitti.
• Bir fotoğraf. Pencereniz. Tavanınız. Toplanmamış yatağınız. Başlık gerekmez.
• Bir sesli not. On beş saniye, şu an ne hissettinizi söyleyin. Yapı yok, düzenleme yok.
• 1'den 10'a bir sayı. Hepsi bu. Zamanla, günde tek bir sayı bile sisin içinden göremeyeceğiniz kalıpları ortaya çıkarır.

Bunların hiçbiri geleneksel anlamda günlük tutmaya benzemiyor. Ama hepsi bir kayıt oluşturuyor. O kayıt zamanla şaşırtıcı derecede değerli hale geliyor; neyin işe yarayıp neyin yaramadığını anlamaya çalıştığınızda ya da geçen ayın bu aydan gerçekten daha kötü olduğuna dair kanıta ihtiyaç duyduğunuzda.

Minimal günlük tutma alışkanlığı depresyona ne yapar

İfade edici yazarlık ve depresyon üzerine yapılan araştırmalar, kısa yazma seanslarının bile zaman içinde depresif belirtileri azalttığını tutarlı biçimde ortaya koyuyor. Ama çalışmaların her zaman vurgulamadığı bir şey var: kayıt tutma eyleminin kendisi, deneyiminizin önemli olduğuna dair küçük bir iddiadır. Depresyon size bunun önemli olmadığını söyler. Bir şeyi yazmak, tek bir kelime bile, buna karşı çıkmaktır.

Pratik bir faydası da var. Depresyon hafızanızı bozuyor. Kötü günler birbirine karışıyor. Bir hafta bir ay gibi hissettiriyor. Geriye dönüp bakabileceğiniz seyrek de olsa bir kaydınız olduğunda, Salı'nın aslında Pazartesi'den biraz daha iyi olduğunu görebiliyorsunuz. Çarşamba dışarı çıktığınızı. Bu ayrımlar iz bırakmadan kayboluyor.

Başlamak fazla geldiğinde nasıl başlanır

Yukarıdaki listeden en küçük formatı seçin. "Bu neredeyse sayılmaz" dedirteni. Oradan başlayın. Program kurmayın. Günlük yapmaya ant içmeyin. Bir kez yapın ve ne olduğuna bakın.

Bir kez yapmak iyiyse, bir ara tekrarlayın. İyi hissettirmediyse şimdilik bırakın. Bu bir seri oluşturmakla ya da tutarlı olmakla ilgili değil. Tutarlılık, daha fazla kapasiteye sahip bir versiyonunuz için bir hedef. Şu an tek hedef şu: bir şey kaydettim mi? Herhangi bir şey?

Innera bunun için iyi çalışıyor çünkü bir hikaye tek bir fotoğraf, bir sesli kayıt ya da yazılmış bir cümle olabiliyor. Sizi bekleyen boş bir sayfa yok, minimum uzunluk yok, cevaplamanız gereken bir soru yok. Sadece bugün enerjinizin yettiği kadar.

Bunun ne olmadığına dair bir not

Günlük tutmak klinik depresyon için bir tedavi değil. Zorlanıyorsanız bir terapist, doktor ya da kriz hattı ilk başvurmanız gereken yer olmalı. Günlük tutmak bunların yanında yer alabilir. Daha büyük bir setin içinde sessiz bir araç olabilir. Ama yerini tutamaz; bunu söyleyen biri size bir şey satmaya çalışıyordur.

Yapabildiğiniz günlerde günlük tutmak küçük bir şey olabilir: kendi hayatınızı fark etmek. Bu hiçbir şey değil. Özellikle depresyon size hiçbir şeyin önemi olmadığını söylemeye çalışırken. Bir ekrandaki tek kelime, orada olduğunuzun, fark ettiğinizin ve bir parçanızın hatırlamak istediğinin kanıtıdır.