Sınav dönemi için günlük tutmak: çalışma baskısını yazmak

Sınav dönemi her şeyi sıkar: programın, uykun, ruh halin, performans göstermediğinde kim olduğun hissi. Dışarıdan gelen tavsiye genelde "sadece daha çok çalış" gibi bir sürümdür ki bu zaten bozuk olan şeydir.

Günde beş dakika yazmak, sınavların aldığı parçaları sana geri verebilecek ender şeylerden biridir.

Zaten zamanın kısayken bu neden önemli

Ders kitabına zar zor vaktin varken bir günlüğe beş dakika ayırmak mantığa aykırı hissettirir. Mesele şu ki sınav dönemindeki asıl problemin çoğu saat eksikliği değildir. Sahip olduğun saatlerin, zihinsel gürültü tarafından yenilmesidir: kaygı, karşılaştırmalar, en kötü senaryolar.

Yazmak gürültüyü boşaltır. Beş dakikalık günlük tutma, gerçekten odaklanmış çalışmadan yirmi dakika geri kazandırır çünkü beynin aynı anda üç açık döngüyü tutmuyor.

Sabah sürümü

Kitap açmadan önce sabah üç satır:

• Bugün en çok yapmam gereken şey, tek cümlede.
• En çok endişelendiğim şey, adlandırılmış olarak.
• Bugünü küçük de olsa bir kazanç hissettirecek şey ne?

Bu kadar. Amaç tüm günü planlamak değildir. Amaç, arka planda çalışanın adını çoktan koymuş olarak güne girmektir.

Gün sonu sürümü

Gece üç satır daha:

• Bugün aslında ne bitirdim.
• Ne çalıştığım değil, nasıl çalıştığım hakkında ne öğrendim.
• Uyuyabilmek için sayfada bırakmak istediğim ne?

O ikinci satır, nasıl çalıştığın hakkında ne öğrendiğin, gerçek ilerlemenin olduğu yerdir. Sınav dönemi kendi dikkatinin hızlandırılmış kursudur. Çoğu öğrenci hafta hafta işe yarayan çalışma seansı türünü ve yaramayanı keşfeder. Bunu yazmak dersin yerine oturmasını sağlar.

Panik yüksek sesli olduğunda

Sınav paniğinin kendi mantığı vardır. Sana geride olduğunu, herkesin toparlanmış olduğunu, başarısız olacağını, başarısız olmanın senin hakkında korkunç bir şey ifade ettiğini söyler.

Döngü başladığında dur ve döngüyü yaz. Kelimesi kelimesine, kendi sesinde. Sonra geri oku. Çoğu zaman gördüğün an inandırıcı olmayı bırakır. "Başarısız olacağım ve o zaman bir geleceğim olmayacak" kağıt üzerinde kafanda kulağa geldiği kadar otoriter görünmez.

Kim olduğunu hatırlamak

Sınav döneminin üçüncü haftasında çoğu öğrenci çalışmadıklarında kim olduklarını unutmaya başlar. Tüm hayat performansa küçülür. Bu dönemin bu kadar hoş olmamasının bir kısmı da bu yüzdendir.

Haftada bir girişi okul dışında bir şey hakkında yazmak için kullan. Bir arkadaş. Bir şarkı. Bir yürüyüş. Sınavların tanımlamasına izin verilmeyen bir kendin sürümü. Birkaç satır bile, sen tam bir insansın, notun bağlı olan bir öğrenci değilsin diye hatırlatmak için yeterlidir.

Bittikten sonra

Sınavlar bittiğinde günlüğü geri oku. En kötü hafta boyunca kendinle nasıl konuştuğun bilgidir. İyi bir günde kendinle nasıl konuştuğun da öyle. İkisi de bir sonraki sefer ve ondan sonraki sefer için sana yardım eder.

Çalışma alışkanlıkların uzun vadeli bir beceridir, tek seferlik bir şey değil. Günlük, o becerinin nasıl inşa edildiğidir.

Bu girişler neden özel kalır

Sınav dönemi yazısı başarısız olma korkusunun, belirli sınıf arkadaşlarıyla karşılaştırmaların, bu programda bile olman gerekip gerekmediğine dair şüphelerin, taşıdığın aile beklentilerinin adını koyar. Hiçbiri sızmamalı. Hepsinin var olacak bir yeri olmalı.

Innera her hikayeyi cihazında şifrelenmiş tutar. Sınav döneminde aslında ne hissettiğini yazdığın sayfa seninle senin arasında kalır.