Kıskançlık için günlük tutmak: utanmadan kıskançlığın içinden yazmak

Kıskançlık, en az itiraf edilen duygulardan biridir. İnsanlar sana kaygılarından, tükenmişliklerinden, depresyonlarından bahsederler. Geçen hafta arkadaşlarının terfisinin midelerine ne yaptığını söylemezler.

Kıskançlığı saklarız çünkü onun küçük olduğu, itiraf etmenin bizi daha az iyi yaptığı öğretildi. Bu yüzden çoğu insan onu tek başına taşır ve sessizlik onu daha kötü kılar.

Onu kendimizden neden saklarız

Kıskançlık, bakması zor bir yerde yaşar: nerede durduğun ve ne değerinde olduğun hissine dokunur. Onu yüksek sesle adlandırmak, kendinin en kötü versiyonunu onaylamak gibi gelir. Bu yüzden onun daha kabul edilebilir bir duygunun arkasına geçmesine izin verirsin. Ona kıskançlık demezsin. Yoğun, yorgun olduğunu ya da onların çok paylaşım yaptığını fark ettiğini söylersin.

Yazmak, ona ne olduğunu söyleyebileceğin ender yerlerden biridir. Sayfa yargılamaz. Bir kez adlandırıldığında gösteriyi yönetmeyi bırakır.

Veri olarak kıskançlık

Kıskançlık karakterin hakkında bir hüküm değildir. Bilgidir. Kıskandığın şey, istediğin şey hakkında bilmediğin bir şeyi sana söyler. Bazen işe yarar bir bilgidir. Bazen başkasının başarı versiyonunu içselleştirdiğine dair bir ipucudur.

Sayfadaki iş, sinyali dikkatle okumaktır. 'Bunu hissettiğim için kötü biriyim' değil, 'bu bana ne söylüyor?'

'Tam olarak ne' testi

His ortaya çıktığında, neyi kıskandığını tam olarak yaz. 'Onun hayatını' değil, 'işinin ona anlamlı gelmesini' ya da 'para onlara nasıl da kolay geliyor' ya da 'birinin onu o şekilde sevmesi.'

Somutluk, çalıştığın şeyi değiştirir. Birinin tüm varlığına duyulan belirsiz bir kıskançlık yönetilemez. Sahip oldukları belirli bir şeye duyulan somut bir kıskançlık ise ya o şeyin peşine düşmenin ya da onu dürüstçe bırakmanın başlangıcıdır.

Kıskançlık gerçekten istediğine işaret ettiğinde

Bazen cevap basittir: his sana, onlarda olanın sende de olmasını istediğini ve bunu kendine itiraf etmediğini söyler. Terfi. O tür bir ilişki. Gerçekten yürüyen yaratıcı proje.

Sayfada adlandırdığın anda sonraki kayıtlar işe yarar hale gelir. Buna doğru ilerlemek gerçekte neye benzerdi? En küçük ilk adım ne? Böyle okunduğunda kıskançlık, asıl dikkatinin nereye ait olduğuna dair sessiz bir öğretmendir.

Yalnızca ödünç alınmışsa

Diğer zamanlarda, somut şeyi yazarsın ve aslında onu istemediğini fark edersin. Sen, ona sahip olan kendi versiyonunu istersin; insanları etkilediğini hayal ettiğin versiyonu. Şeyin kendisi, yakından bakınca senin gerçek hayatına oturmaz.

O ayrımı kafanda yapmak zordur. Kağıt üzerinde çok daha kolaydır. 'Onların plaj evi var.' Plaj evi mi istiyorum, yoksa plaj evi olan biri olmak mı istiyorum? İlki bir hedef. İkincisi ödünç ve onu bırakabilirsin.

Başlamak için sorular

Kıskançlıkla oturup ne yapacağını bilmiyorsan:

• Şu anda kimi kıskanıyorum, adlandırılmış?
• Onların durumunda tam olarak neye tepki veriyorum?
• O şeyi gerçekten mi istiyorum, yoksa sahip olma hissinin hayalini mi?
• Gerçekten istediğim şeye doğru en küçük ilk adım ne?
• Bu kıskançlık, kendimi nasıl ölçmem gerektiğini düşündüğüm konusunda bana hangi hikayeyi anlatıyor?

Bu yazı neden başkası için değil

Kıskançlık yazısı arkadaşları adlandırır. İş arkadaşlarını adlandırır. Duygularının onların asla görmesini istemeyeceğin versiyonunu içerir. Bu, duyguları yanlış yapmaz. Onları dürüst yapar.

Innera her hikayeyi cihazında şifrelenmiş tutar. Sonunda kimi kıskandığını ve neden kıskandığını itiraf ettiğin sayfa, seninle senin arasında kalır. O gizlilik, yazının sana bir şey öğretecek kadar dürüst olmasına izin veren şeydir.

Kıskançlık düşman değildir. Etrafındaki utanç düşmandır. Hissi bir sayfaya geçir, utanç tutunacağı yeri kaybeder.