Yazmayı sevmeyenler için günlük tutma

Günlük tutma tavsiyelerinin kirli sırrı, büyük bölümünün yazmaktan hoşlanan insanlar tarafından yazılmasıdır. Sabah sayfaları yazmayı önerirler çünkü sabah sayfaları onlara eğlenceli gelir. Uzun, yansıtıcı girişler önerdiklerinde bu onlara tatmin edici hissettirdiği içindir. Yazmayı sevmiyorsan bu tavsiyeler yanlış yere iner. Denersin, ödev gibi gelir ve bırakırsın.

İyi haber şu: günlük tutmanın faydaları, geleneksel anlamda yazma eylemine bağlı değil. Kafandaki şeyleri dışarı çıkarmana bağlı. Yazma bunun yalnızca bir yolu. Sana uymayan bir araçsa değiştir.

Yazmayı neden sevmeyebilirsin

Yazmaktan nefret eden insanlar bunu genellikle üç nedenle yapar. Birincisi, yazma yavaştır ve düşüncelerin parmaklarından daha hızlı akar. İkincisi, yazı kağıtta olduğunda yargılayıcı görünür; her beceriksiz cümleyi, her tuhaf kelime seçimini görebilirsin. Üçüncüsü, yazma okulla ilişkilendirilmişti ve orada her zaman notlandırılıyordu.

Bu üç sorunun da çözümleri var. Sadece çoğu makalenin bahsettiği çözümler değil.

Sesli notlar bir günlük olarak

Yazmak ya da el yazısı zorlayıcı geliyorsa, konuş. Sesli notlar gerçek düşünce hızını yakalar. Yürürken, araba sürerken ya da yatakta uzanırken günün iki dakikalık özetini kaydedebilirsin. Sürtünmesiz günlük tutma budur.

Bu yaklaşım özellikle DEHB'li beyinler, disleksik beyinler ya da paragraflar yerine patlama halinde düşünen herkes için işe yarar. Devam etmek için bir cümleyi bitirmek zorunda değilsin. Düşünce bitene kadar konuşmaya devam edersin.

Nesir yerine madde listeleri

Yazmayı seviyorsun ama cümlelerden nefret ediyorsan, cümleleri atla. Bir günlük liste olabilir. Bugünkü girişin şöyle görünebilir:

• Kötü uyudum
• Toplantı beklenenden iyi geçti
• Salı günkü e-postaya hâlâ sinirleniyorum
• M ile hafta sonunu konuşmak istiyorum
• Saat 15'e kadar yemeyi unuttum

Bu eksiksiz bir giriş. Kimse notlandırmaz. Bir ay sonra okuyunca günü gayet iyi hatırlarsın. Tam nesir burada yalnızca çabadan başka bir şey katmaz.

Fotoğraflar ve altyazılar

Bazı insanlar sözel yerine görsel düşünür. Buysa sensen, fotoğraf artı altyazı günlüğü doğru format. Günü temsil eden bir şeyin fotoğrafını çek. Bir yemek, bir manzara, hatırlamak istediğin küçük bir an. Hakkında tek satır yaz. Artık yaklaşık beş saniyelik çabayla günün dokusunu yakalayan bir girişin var.

Zamanla bu girişler en çok yeniden okunabilir hale gelen türe dönüşür. Bir fotoğraf ve bir cümle, seni bir paragraf nesirden çok daha hızlı o güne geri götürür.

Her zaman kısası uzunundan iyidir

Yazmayı sevmiyorsan kural şu: düşündüğünden daha kısa. Üç cümle üç paragrafı geçer. Üç kelime üç cümleyi geçer. Minimum geçerli giriş olarak ne düşünüyorsan onu yarıya indir. Alışkanlık ne kadar kolay yaparsana bağlıdır. İstediğinde her zaman daha fazla yazabilirsin. Yirmi saniye süren bir şeyi nadiren atlarsın.

Mesele hâlâ aynı

Hangi formatı kullanırsan kullan mekanizma aynı. Yalnızca kafanda olan bir şeyi görebileceğin bir yere taşıyorsun. Fayda bunu yapınca ortaya çıkar. Yazının güzelliğinden değil. Uzunluğundan değil. Sadece dışa vurmadan.

Innera kısa giriş yazmanı, sesli not kaydetmeni ve ne koyarsan ona fotoğraf eklenmeni sağlar. Her şey özel ve cihazında şifrelenmiş kalır. Araç geri çekilir ki sen düşünme biçimine gerçekten uyan formatı kullanabilesin; başka birinin günlüklerin nasıl görünmesi gerektiğine karar verdiği formatı değil.

Yazmaktan nefret etmek, günlük tutmanın sana göre olmadığı anlamına gelmiyor. Henüz doğru şeklini bulmadığın anlamına geliyor. Bu gece bir sesli not dene. Yarın bir liste dene. Yapışan şekil, yapmamaktan daha az çaba gerektiren olandır.