Erteleyenler için günlük: takılma hissinden yazarak geçmek

İnternet ertelemeyi bir disiplin sorunu olarak satar. Daha fazla yapı, daha iyi uygulamalar, daha sıkı hesap verebilirlik. Hiçbiri uzun süre işe yaramaz çünkü erteleme bir yapı sorunu değildir. Bir göreve bağlı, hissetmek istemediğin bir duygudur. Duygu hakkında on dakika yazmak, başlayacakmış gibi yaparak bir saat daha geçirmekten genellikle hızlıdır.

Kaçınmak tembellik değildir

Tembel insanlar kötü hissetmez. Sadece o şeyi yapmazlar. Erteleyenler o şeyi yapmadıkları için berbat hisseder ve yine de yapmazlar. Bu tembellik değildir. Bu, fon müziği eşliğindeki kaçınmadır.

Kaçındığın şey genellikle görevin kendisi değil, görevin işaret ettiği bir duygudur. Başarısızlık. Yetersiz görülme. Sahtekar olarak görülme. Birini hayal kırıklığına uğratma. Kendinle ilgili bir korkuyu doğrulama.

Altındaki duygu

Neredeyse her takılmış görevin altında, yüksek sesle söylemediğin bir cümle vardır. "Bunun, insanların düşündüğü kadar zeki olmadığımı ortaya çıkarmasından korkuyorum." "Aslında bunu yapmak istemiyorum ve bunu kabul etmedim." "Bunu yaparsam ve kötü giderse, bütün kariyerim güvensiz hissediyor." Bu cümleler sessizce işler ve bağlı oldukları her şeyi durdurur.

Beş dakikalık "neyden kaçınıyorum" girişi

Günlüğü aç. Beş dakikalık bir zamanlayıcı kur. Üç şey yaz.

• Hangi görevden kaçınıyorum, sade dilde söylenmiş.
• Hayal ettiğim sonucun en kötü versiyonu nedir.
• Şimdi başlasaydım hissetmek zorunda kalacağım duygu nedir.

O üçüncü soru donmayı kıran sorudur. Duyguyu adlandırdığında, arka planda işlediği zamanki kadar büyük değildir artık.

Seni aslında durduran korkuyu adlandırmak

En kötü senaryoyu yazdığında, ona kaçınılmaz gözüyle baktığını sıkça görürsün. Korku otomatik pilotta çalışıyordu. Kağıt üzerinde, tek olası sonuç değil, birkaç olasılıktan biri gibi görünür.

Sonra korkunun doğru olup olmadığı sorusu var. "Patronum bunda kötü olduğumu anlayacak." Anlayacak mı? Yoksa sadece, yönettiği diğer insanlar gibi kusurlu bir şey teslim eden birini mi görecek? Günlük, gün ışığında beş saniye dayanmayacak bir korkuyla tartıştığını öğrendiğin yerdir.

Yazmak donmayı neden kırar

Erteleme kısmen bir beden durumudur. Omuzlar gerilir, göğüs sıkışır, nefes kısalır. Yazmak, dikkat gerektirecek kadar zor ama paniğe ekleyecek kadar nazik olan az sayıdaki aktivitelerden biridir. Seni donmadan çeker ama doğrudan kaçınılan görevi denemek zorunda bırakmaz. Yazmayı bitirdiğinde görev genellikle yapılacak daha kolay şeydir.

Günlükten bir girişte eyleme

Her kaçınma girişini bir cümleyle bitir: olası en küçük sonraki adım. "Raporu bitir" değil. "Bir saat çalış" değil. Bir cümle. Belgeyi aç. Önce orada olanın ilk paragrafını oku. Bir kötü cümle yaz. Mesele, günlüğü kapatmadan önce ruminasyondan harekete geçmektir.

Innera bu girişleri gizli tutar ki bu önemlidir çünkü neyden kaçındığının dürüst versiyonu genellikle utanç vericidir. Cihazında şifreli, izleyicisiz, kibar olan yerine asıl korkuyu adlandırabilirsin.

Bir dahaki sefere bir saat takılı kaldığında, önce beş dakika günlüğe ver. Sonraki adımın kendiliğinden ortaya çıkıp çıkmadığını gör.