Emeklilik için günlük: yeni bir kimlik içinden yazmak

Emekliliğin ilk altı ayı çoğu insanın beklediğinden daha gariptir. Günlerinin şeklini kırk yıldır veren yapı gitti ve o yapının içine sığan kendi versiyonun aniden belirsiz. İnsanlar emeklilikten bir ödül olarak söz eder. Kimsenin söz etmediği şey, bunun aynı zamanda küçük bir kimlik ölümü olması ve çoğu insanın bu kısma hazırlıklı olmamasıdır. Yazmak, altında ne olduğunu bulmanın en temiz yollarından biridir.

Kimsenin sana uyarmadığı kayıp

İş sana günlük bir misyon, bir topluluk, partilerde kendini açıklama yolu ve zamanının birine önemli olduğu hissini verdi. Dördü de aynı anda kaybolur. İşinden nefret edenler bile bunu hisseder. Nefret en azından güne bir şekil veriyordu.

Çoğu emekli, kendileriyle ne yapacaklarını bilmedikleri bir aylık dönem anlatır. Bunun hakkında yazmak deneyime bir ad ve yaşayacak bir yer verir ki bu, içinden geçmenin ilk adımıdır.

İlk altı ay neden en zorudur

Emekliliğin balayı kabaca iki hafta sürer. Ondan sonra yeni özgürlük bir boşluk gibi hissetmeye başlar. Yükümlülüklerle dolu bir takvim olmadan, yükümlülüklerin yokluğu kendi başına bir baskı olur. Bu zamanla neden daha fazlasını yapmıyorsun? Boşa harcanan yıllara dönmeden önce doğru boş zaman miktarı nedir?

Günlük, bu soruların çok hızlı cevaplanmak yerine üzerinde oturulabildiği yerdir. Pek çok emekli, üretken hissetmek için aslında istemedikleri aktivitelerle programı doldurarak telafi eder. Yazmak paniği yeterince yavaşlatır ki gerçekten ne istediğini sormana izin verir.

Şimdi ne istediğini sormak

Bir hafta boyunca bu soruları dene:

• Vaktim olduğunda yapacağımı her zaman söylediğim şey neydi ve hâlâ doğru mu?
• İş hayatım bana, tutmak istediğim şeylerden kendim hakkında ne öğretti?
• Geride bırakmaktan memnun olduğum ne öğretti?
• Önümüzdeki on yılı kimle, hangi oranda geçirmek istiyorum?
• Bir yıl boyunca benden faydalı olmamı istemeselerdi ne yapardım?

Yavaş cevapla. İlk cevaplar, kendini akşam yemeklerinde söylerken duyduklarındır. Gerçek cevaplar üçüncü ya da dördüncü turda gelir.

Geriye bakıldığında iş kimliği

Emeklilik, çoğu insanın kariyerine bütün olarak bakabildiği tek zamandır. İçindeyken değil, bir sonraki terfiyi planlarken değil, dışarıdan, tamamlanmış olarak. Kariyerin hakkında tek bir yay olarak, onar yıl onar yıl yazmak, o sırada göremediğin desenleri yüzeye çıkarır. Doğru koştuğun şeyler. Kaçtığın şeyler. Sana ait olmayan bir şeye boşa verdiğin yıllar. Tam olması gereken yerde olduğun yıllar.

Yeni günleri önce kağıt üzerinde inşa etmek

Bazı emekliler günlüğü, haftayı yaşamadan önce tasarlamak için kullanır. Sıkı bir program değil, birkaç niyet: bir yaratıcı şey, bir sosyal şey, bir fiziksel şey, bir parça yalnızlık. Önce yazmak, sadece düşünmenin yapmadığı bir şekilde gerçek yapar.

Senden sonra yaşayanlar için yazmak

Emeklilik aynı zamanda pek çok insanın sonraki nesil için yazmaya başladığı zamandır. Anılar mutlaka değil. Sadece yazılı kalmazsa hayatta kalmayacak hikayeler, anılar, görüşler, pişmanlıklar ve birkaç tavsiye parçası. Bir günlük bunun için tek yer değil ama doğal bir yer.

Innera hikayelerini hayatın boyunca gizli tutar. Sonra onlara ne olacağına sen karar verirsin. Bazı insanlar sonunda çocuklarıyla belirli parçaları paylaşmayı seçer. Bazıları her şeyi sonsuza dek gizli tutar. İkisi de geçerlidir. Günlük her ikisini de tutabilir.

Yeni emekliysen, kendine birkaç ay yazarken kaybolma izni ver. Cevabı değil, soruyu yaz. Cevap kendi zamanında gelecektir.