Öz-şefkat için günlük tutmak: kendine nazikçe yazmak

Çoğu günlük, düşünme kılığına bürünmüş öz-eleştiriyle dolu. Neyin yanlış gittiğini, ne yapman gerektiğini, neyi yine yanlış yaptığını yazıyorsun. Yazının sonunda en sert sesini sayfaya bırakmış oluyorsun ve o ses artık resmi gibi geliyor çünkü onu yazdın.

Öz-şefkat günlüğü bunun tam tersi. Sevdiğin birine yazar gibi kendine yazma pratiği. Olanı inkar etmek için değil, ona karşılık verirken her şeyi daha kötü yapmamak için.

Neden çoğu günlük seni kendine karşı sertleştiriyor

Günlük tutmak kulağa hep iyi gelir gibi geliyor ama çoğu insanın yapma biçimi öz-eleştiriye doğru kayıyor. Üzüldüğünde yazıyorsun, yanlış giden şeyi anlatıyorsun ve sonra bir paragrafı bunun neden senin suçun olduğunu açıklamaya ayırıyorsun. Yazma eylemi bunu daha doğru gibi hissettiriyor.

Eksik olan beceri öz-şefkat. İyimserlik değil, kendini kurtarmak da değil. Disipline etmeye çalıştığın biri gibi değil, uzun vadeli bir ilişkin olan biri gibi kendine davranmanın basit hali.

Üçüncü tekil şahıs hilesi

Bir yazıda kendin hakkında üçüncü tekil şahısla yazmayı dene. 'Toplantıda berbat ettim' yerine 'Bugün zor bir toplantısı oldu' yaz. Ya da 'İyi uyuyamadı ve sabrını yitirdi.' İşine yararsa kendi adını kullan.

Zamirin değişmesi sinsi bir şey yapıyor. Birden hakkında yazdığın kişi, başkasına vereceğin adil muameleyi alıyor. Bağlamı fark ediyorsun. Ona şüpheden faydalanma payı bırakıyorsun. Üstüne yüklenmiyorsun. Bu şekilde birkaç yazıdan sonra, 'ben' diye yazmaya geri döndüğünde bile farkı genellikle hissedebiliyorsun.

Gerçekten hata yaptığında ne yazmalı

Öz-şefkat için en zor gün, gerçekten bir şeyi yanlış yaptığın gün. Dürüst kabul ile öz-saldırı arasında bir fark var ve bu ikisi sık sık birbirine karışıyor.

Dürüst kabul şu: 'Kız kardeşime kırıcı bir şey söyledim ve onu onarmak istiyorum.' Öz-saldırı şu: 'Korkunç bir kardeşim ben. Hep böyle yapıyorum. Böyle davranan birini kimse sevemez.'

Öz-şefkat günlüğü tutmak, ilk versiyonu yazıp ikincisini reddetmek demek. Ne yaptığın konusunda spesifik olabilirsin. Daha iyisini yapmak isteyebilirsin. Yazdığın her hikayede kendini kötü adam yapmak zorunda değilsin.

Arkadaş testi

Öz-saldırı moduna sıkıştığında sor: yakın bir arkadaşım az önce yaptığımı yaptığını söyleseydi, ona nasıl karşılık verirdim?

Çoğu zaman cevap şöyle bir şey oluyor: 'Bu kulağa gerçekten zor geliyor. Tabii ki öyle tepki verdin. Şu an neye ihtiyacın var?' Arkadaşına söylemeyeceğin bir şeyi kendine de söyleme.

Öz-şefkat sahteymiş gibi geldiğinde

Pek çok insan için ilk denemeler yalan söylüyormuş gibi hissettiriyor. İnanmadığın halde 'Elimden gelenin en iyisini yapıyorum' yazmak. Hiç de mantıklı gelmediği halde 'Öyle hissetmem mantıklı' yazmak.

İnançsızlığı zorla geçme. Gerçekten orada olanı yaz. 'Elimden gelenin en iyisini yaptığıma inanmak istiyorum ve şu an inanmıyorum.' Bu hâlâ öz-şefkat çünkü istemek dürüst. Sıcaklığı taklit etmek işe yaramıyor. Aradaki boşluğu adlandırmak işe yarıyor.

Zor anlar için kısa bir reçete

Gerçekten kötü bir günde beş kısa satır yaz:

• Ne oldu (tek cümle, yargı yok).
• Ne hissettim (spesifik duygular, 'kötü hissettim' değil).
• Bu durumdaki bir arkadaşıma ne söylerdim.
• Şu an birinin bana ne söylemesini isterdim.
• Önümüzdeki bir saatte kendime yapabileceğim küçük bir iyilik.

Üç dakika. Tüm yazı bu. Mesele çok yazmak değil. Mesele, aslında senin yanında olan versiyonunla sarmalı kırmak.

Mahremiyet ve yazdığın kişi olarak kendin

Öz-şefkat yazısı yazacağın en açık yazılardan biri. İçinde kimsenin görmesini istemediğin kötü günler, sesli kabul edemeyeceğin şeyler, henüz hak ettiğini hissetmediğin nezaket var.

Innera her hikayeyi cihazında şifreli tutuyor. 'O kadar çok deniyorum ve hâlâ yetmiyormuş gibi hissettiriyor' yazdığın sayfa, seninle senin arasında kalıyor. Dürüst versiyonu yazmayı ve ona yavaş yavaş inanmaya başlamayı mümkün kılan da bu.

Bu gece üçüncü tekil şahısla bir yazı dene. Çoğu insan, kendine nezaket gösterilmeye değer biri gibi davrandığında ne kadar farklı bir tını çıktığını görünce şaşırıyor.