Öz-güven için günlük tutmak: kendine olan inancı her seferinde bir giriş ile inşa etmek

Düşük öz-güven yetenek eksikliği değildir. Kendi kanıtını unutma örüntüsüdür. Zor şeyleri atlattın, iyi kararlar verdin, önemli olduğunda oradaydın. Ama beynin bu anları kanıt olarak saklamaz. Onları şans, zamanlama ya da "herkes yapabilirdi" olarak saklar.

Günlük denklemi değiştirir. Seni olumlamalarla şişirerek değil; beynin hikayeyi yeniden yazmadan önce gerçekte ne yaşandığını, kendi kelimelerinle kaydetmeye zorlayarak.

Beynin kazanımlarını neden hafife alır

Başarısızlıkları başarılardan daha canlı hatırlamaya yönelik iyi belgelenmiş bir eğilim var. Bir iltifat bir saat sürer. Bir eleştiri bir yıl sürer. Bu bir kişilik kusuru değil. Kullanım ömrünü tamamlamış bir hayatta kalma mekanizması.

Beynin tehditleri önceliklendirir. Toplantıda kelimelerinde tökezlediğin zamanı hatırlar çünkü o tehlikeli hissettirmiştir. Zor bir konuşmayı iyi yönettiğin zamanı unutur çünkü o normal hissettirmiştir. Zamanla iç kaydın, yanlış yaptığın her şeyin önemli anlarından oluşan bir derlemeye dönüşür.

Günlük sana ikinci bir kayıt verir. Madalyonun diğer yüzünü de içeren bir kayıt.

Kanıt günlüğü

Her günün sonunda iyi yaptığın bir şeyi yaz. Görkemli bir şey değil. Gerçek bir şey. "Gergin olmama rağmen toplantıda fikrimi söyledim." "İş arkadaşıma bir sınır koydum ve bunun için özür dilemedim." "Yarıdan sonra bırakmak isteseme de projeyi bitirdim."

Bu, minnettarlık günlüğü değildir. Kanıt toplamaktır. Beynin geçiştiremeyeceği bir savunma inşa ediyorsun çünkü kendi el yazınla, belirli bir tarihte, belirli bir olay hakkında yazılmış durumda.

Bir ay sonra geri dön ve oku. Ne kadarını unuttuğuna şaşıracaksın. Mesele de bu.

Sahtekarlık sendromuyla günlük tutmak

Sahtekarlık sendromu, kostüm giymiş düşük öz-güvenden başka bir şey değildir. Şöyle der: buraya ait değilsin, şansın yaver gitti, numara yaptığını anlayacaklar.

Sahtekarlık sendromu yüksek sesle konuştuğunda günlüğünü aç ve tek bir soruyu yanıtla: "Bu konuda gerçekten ne biliyorum?" Ne hissettiğini değil. Ne bildiğini. Seni şu an bulunduğun yerde olmaya hak ettiren becerileri, deneyimleri, yaptığın şeyleri listele.

Sahtekarlık sendromu belirsizlikte yaşar. Önünde yazılı, somut bir kanıt listesinde yaşayamaz.

Olmakta olduğun sürüm hakkında yaz

Öz-güven sadece geçmişi kaydetmekle ilgili değildir. Geleceği netleştirmekle ilgilidir. Kim olmak istediğin hakkında yaz; beş yıl sonra değil, gelecek hafta. Senin biraz daha öz-güvenli bir sürümün yarın neyi farklı yapardı?

Belki üç gündür yazıp duran o e-postayı gönderirdi. Belki her görüşten önce "özür dilerim" demeyi bırakırdı. Belki sadece çoktan verdiğin bir kararı sorgulamayı bırakırdın.

Yazmak yapacağını garanti etmez. Ama niyeti görünür bir yere koyar. Görünür niyetler, kafanda kalanlardan daha zor görmezden gelinir.

Uzun vade

Öz-güven bir sabah aniden gelmez. Birikir. "Bunu ben yaptım" ya da "bununla baş ettim" diyen her günlük girişi bir tuğladır. Duvarın yükseldiğini hissetmezsin. Ama altı ay sonra ona yaslandığında sağlam olduğunu fark edersin.

Öz-güvenli olmak için günlük tutmuyorsun. Düşündüğünden daha çok yerde aslında öyle olduğunu fark etmek için tutuyorsun.