Günlük tutmayı gerçekten sürdürülebilir bir alışkanlığa dönüştürmek

Çoğu insan en az bir kez günlük tutmaya başlamıştır. Pek çoğu birkaç kez başlamıştır. Sorun genellikle motivasyon eksikliği değildir. Yazma niyeti ile sıradan yoğun bir haftayı da atlatan bir rutin oluşturma arasındaki boşluktur.

Alışkanlık neden kırılır

Günlük tutma alışkanlıkları genellikle birkaç yaygın nedenle kırılır: oturumlar çok uzun sürer, beklentiler çok yüksektir ya da alışkanlık bir kez atlanır ve ardından tekrar başlamak çok zor hissettirmeye başlar. Bunların hiçbiri irade gücüyle ilgili değildir.

45 dakika süren bir oturum, haftaya bir daha gerçekleşmeyecek olan oturumdur. Her seferinde derin bir iç gözlem gerektiren bir günlük, zamanla bir angarya gibi hissettirir. Her gün yazma zorunluluğu ise başlangıçtan itibaren bir başarısızlık koşulu barındırır.

Gerçekten işe yarayan şeyler

Bir yazma pratiğini sürdürülebilir kılan birkaç şey vardır:

• Varsayılan olarak kısa tut. İki dakika sayılır. Tek bir cümle sayılır.
• Zaten yaptığın bir şeye bağla: sabah kahvesi, uyumadan önceki saatler, öğle arası.
• İyi bir yazı için beklentiyi düşür. Sıradan olmak yeterlidir.
• Atlanan bir günü sıfırlama olarak görme. Salıyı atla, çarşamba yaz.
• Mümkün olduğunda günün aynı saatinde yaz. Zaman ve yer birbirini pekiştirir.
• Sürtünmeyi azalt: uygulamaya kolayca eriş, nerede kaldığını aramakla vakit kaybetme.

Sıklık ile tutarlılık arasındaki fark

Her gün yazmak ile tutarlı yazmak arasında gerçek bir fark vardır. Günlük yazmak, yaşam tarzına uyuyorsa güzel bir hedeftir. Ama haftada üç kez yazıp bunu bir yıl boyunca sürdürmek, haftada yedi kez yazıp altı haftada bırakmaktan çok daha değerlidir.

Innera seri takibi yapmaz, atlanan günleri işaretlemez. Geri döndüğünde takip edilecek bir şey yoktur. Hazır olduğunda açarsın ve en son yazdığın şey seni bekliyor olur.

Takip etmeye değer tek şey

Dikkat etmeye değer tek şey ne sıklıkla yazdığın ya da ne kadar yazdığın değildir. Geri dönüp dönmediğindir. Sürekli yeniden başlanan bir alışkanlık hâlâ bir alışkanlıktır.

Uzun vadeli günlük tutanların çoğu her gün yazmaz. Bir şeyin üzerinden geçmeleri gerektiğinde, bir anı işaretlemek istediklerinde ya da hafta ağır geçtiğinde yazarlar. Zamanla bu sıklık kendi ritmini bulur.