Fotoğraf, video ve sesle günlük tutmak ne demek

Günlük tutan çoğu insanın er ya da geç çarptığı bir an vardır. Az önce olan bir şey hakkında yazmak için otururlar ve yazının onu yakalamadığını fark ederler. Anneleriyle yaptıkları, garip bir şekilde duygusal bir yere giden o akşam yemeği. Çocuklarının yeni bir kelimeyi ilk kez söyleyişi. Sabah 6:47'de mutfaktaki ışık. Kelimeler bir kısmını alır. Önemli olan kısmını değil.

Fotoğraf, video ve sesle günlük tutmanın kapatmaya çalıştığı boşluk işte budur. Yazıyı değiştirmek için değil, yazının ıskalamaya devam ettiği şeyleri tutmak için.

Fotoğrafın yakaladığı, kelimelerin yakalayamadığı şey

Bir fotoğraf yorumlamaya çalışmaz. Sadece anı olduğu gibi tutar. Birinin yüzünün, kamerayı fark etmeden önce nasıl durduğu. Bir hafta sonra unutacağın mutfak tezgahındaki dağınıklık. Bir şeyleri değiştiren konuşma sırasında gökyüzünün tam rengi.

Girişi sonradan okuduğunda fotoğraf, kelimelerin yapamayacağını yapar. Seni o odaya geri koyar. Hafızan, geri kalanını herhangi bir tarifin yapabileceğinden daha hızlı tamamlar.

Videonun yakaladığı, fotoğrafların yakalayamadığı şey

Hayatın çoğu hareketin içinde yaşar. Bir arkadaşının gülme şekli. Bir çocuğun nasıl koştuğu. Belirli bir sabah dalgaların ritmi. Fotoğraf bunun bir dilimidir. Video hareketi bozmadan tutar.

Altı saniyelik bir video, aynı sahneyi anlatmaya çalışan bir paragraftan daha fazla yük taşıyabilir. Özellikle kaybedebileceğin insanlar veya geçici olduğunu bildiğin anlar için.

Sesin yakaladığı, videonun yakalayamadığı şey

Ses üçü arasında en hafife alınanıdır. İnsanlar sesli notları yalnızca bir yazıya dökme kestirmesi olarak görür ama sesli notlar ne yazının ne fotoğrafın tutabildiği bir şeyi tutar: ton.

Zor bir gündeki kendi sesin, zor bir gündeki yazından farklı duyulur. Ağlamamaya çalıştığını duyabilirsin, ya da iyi bir haber aldığında rahatlamayı, ya da sayfaya geçmeyen yorgunluğu. Bir yıl sonra kendi sesini geri dinlemek, okumaktan çok zaman yolculuğuna yakındır.

Başka insanlardan sesli notlar da öyle. Büyükbabanın bir hikaye anlattığı kayıt. Saklanmış bir sesli mesaj. Çocuğunun cümle kurabilmesinden önceki iki dakikası.

Üçünü karıştırmanın gerçekten bir şeyleri değiştirdiği yer

Her ortam bir katmanı yakalar. Kelimeler ne düşündüğünü yakalar. Fotoğraflar orada ne olduğunu yakalar. Video ne olduğunu yakalar. Ses nasıl duyulduğunu, ve sen dahil herkesin yüzeyin altında ne hissettiğini yakalar.

Üçünü de içeren bir hikaye, yazılı bir girişten farklı bir şeye dönüşür. Ne düşündüğünü okursun, etrafında ne olduğunu görürsün, o anda sesinin nasıl çıktığını duyarsın. Hafıza daha dolu geri gelir. Hikayeyi sonradan yanlış hatırlamak zorlaşır, ve onu o kadar da büyük bir şey değildi diye bir kenara atmak da zorlaşır.

Karışık medyanın ekstra otuz saniyeye değdiği zamanlar

Her giriş bunu gerektirmez. Bazı günler sadece yazman gerekir. Ama belirli birkaç an için kameraya ya da mikrofona uzanmaya değer:

• Unutacağın sıradan anlar. Mayısta bir salı kahvaltısı. İşten eve yürüyüş. Az sonra çıkacağın dairedeki yatak odan.
• Önemli olan konuşmalar. Hâlâ tazeyken sonradan tutulan sesli notlar, yazılı düşünmenin bazen olamadığı kadar dürüsttür.
• İnsanlar şu an oldukları yaşta. Çocuğunun konuştuğu kısa bir video. Bir ebeveyninin kahve yapışı. Köpeğin yavaşlamadan önceki hali.
• Yazacak enerjin olmadığı zor anlar. Arabadan otuz saniyelik bir sesli not bunu tutar.

Çoğu uygulamanın sessizce görmezden geldiği gizlilik meselesi

Çoğu insanın karışık medyalı günlükten geri çekilmesinin sebebi, gerçek hayatlarına dair fotoğrafların ve sesli notların güvenmedikleri bir servisin üzerinde durmasını istememeleridir. Bu tereddüt yerinde. Yazılı bir girişin bir yabancı tarafından okunması rahatsız edici olurdu. Çocuğunun bir fotoğrafının ya da evliliğin hakkındaki bir sesli notun bir yabancı tarafından görülmesi, başka türlü bir yanlıştır.

Innera her hikayeyi, fotoğraflar, videolar ve ses dahil, cihazında şifreli tutar. Senden başka kimse onları açamaz. Karışık medyalı günlük tutmayı, çoğu uygulamanın sessizce ödetmek istediği gizlilik bedeli olmadan mümkün kılan şey budur.

Bir kez nasıl denenir

Bu hafta sıradan bir gün seç. Günün gerçekte nasıl geçtiğine dair üç ya da dört cümle yaz. Yazarken bulunduğun yerin bir fotoğrafını çek. Aklındaki bir şey hakkında altı saniyelik sesli bir not kaydet.

Bir yıl sonra geri aç. Aksi takdirde hatırlamayacağın ne kadar şeyi hatırladığını gör. Üçüyle birlikte günlük tutmanın gerekçesi tam olarak budur.